De draak Iseo

Heel, heel lang geleden, toen het Iseomeer nog niet bestond, lagen er op die plek alleen groene weiden en dichte bossen. Vlak bij het dorp Lovere leefde toen een reusachtige, maar vriendelijke draak. Zijn naam was Iseo.

Deze draak was niet gevaarlijk. Hij at geen mensen of dieren, maar leefde van sterren en dromen. Hij sliep bijna de hele dag en nacht, maar er was één probleem: hij snurkte vreselijk hard. Zo hard, dat de mensen in Lovere geen oog meer dichtdeden.

Wanhopig besloten de inwoners hulp te vragen aan de bergelfen, magische wezens die in de bergen woonden. De bergelfen kwamen naar beneden en beloofden een spreuk te gebruiken om de draak wakker te houden, zodat hij niet meer zou snurken. Maar… ze wilden er wel iets voor terug.

De voorwaarde was dat de mooiste jonge vrouw van het dorp moest trouwen met de koning van de bergelfen. Maar dat meisje was al verliefd op een andere jongen uit het dorp. Ze weigerde, huilde dagenlang en wist niet wat ze moest doen. Ook de draak Iseo werd verdrietig, want hij was moe, maar kon door de betovering niet meer slapen.

Toen gebeurde er iets bijzonders. Op een dag kwam er een meeuw aanvliegen. Niemand weet precies wat hij deed, maar dankzij hem kwam alles weer goed. De betovering verdween, de draak kon weer slapen, en het meisje mocht met haar grote liefde trouwen.

Om zich te verontschuldigen voor al het lawaai dat hij had gemaakt, besloot Iseo om Lovere te verlaten. Hij vertrok naar de bergen om daar in alle rust te slapen, ver weg van de mensen. Maar voor hij ging, gaf hij een bijzonder afscheidsgeschenk.

Op de plek waar hij altijd had gelegen — en door zijn gewicht een diepe kuil had gevormd — bracht hij water. Hij haalde het uit rivieren en bronnen, en vulde de kuil helemaal op. Zo ontstond een prachtig meer.

Dat meer werd het Lago d’Iseo genoemd, naar de vriendelijke draak die daar ooit woonde.