De Legende van de Moeder van Sint-Petrus

Lang geleden, aan de oevers van het Iseomeer, ontstond een huiveringwekkende legende die tot op de dag van vandaag voortleeft. Men zegt dat je op 29 juni, de dag van de heiligen Petrus en Paulus, absoluut niet in het meer mag zwemmen. Niet omdat het water koud is of gevaarlijk, maar omdat er op die dag iets duisters waart onder het oppervlak.

Volgens de legende was de moeder van Sint-Petrus geen vriendelijke vrouw. Ze was gierig, jaloers en gemeen. Toen ze stierf, was haar ziel voorbestemd voor de hel. Maar Petrus, haar zoon en inmiddels poortwachter van de hemel, had medelijden met haar. Hij vroeg Jezus om haar toch nog een kans te geven om de hemel te bereiken.

Jezus stemde toe, maar op één voorwaarde: Petrus moest minstens één goede daad vinden die zijn moeder tijdens haar leven had gedaan. Na lang zoeken ontdekte hij iets kleins — ooit had ze aardappelschillen aan een arme man gegeven. Die eenvoudige daad werd door de engelen gebruikt om een dun touw te maken dat tot diep in het meer reikte, tot aan de poort van de hel.

Petrus riep zijn moeder en zei dat ze zich aan het touw moest vasthouden om omhoog te klimmen naar de hemel. Ze greep het touw stevig vast en begon te stijgen. Maar terwijl ze omhoogging, zag ze andere verdoemde zielen om zich heen. In plaats van hen te helpen, begon ze ze uit te lachen en te schoppen. Sommige zielen probeerden zich ook aan het touw vast te houden, in de hoop te ontsnappen aan hun lot. Kwaad en vol minachting trapte ze hen weg.

Toen ze nog één keer woedend schopte, gebeurde het onvermijdelijke: het touw brak. Ze viel terug in de diepte en werd voor altijd meegesleurd naar de hel.

Sinds die dag, zo zegt men in de dorpen rond het Iseomeer, keert haar rusteloze en kwaadaardige geest elk jaar terug op 29 juni. Ze doolt door het meer, op zoek naar een slachtoffer om mee naar beneden te sleuren — naar de poort van de hel, diep op de bodem van het water. Sommigen zeggen dat als je op die dag zwemt, ze je bij de enkels grijpt en je nooit meer bovenkomt.

De stormen, bliksemschichten en donder die elk jaar rond deze tijd over het meer razen, zouden het geschreeuw van haar verdoemde ziel zijn. Het is haar woede, haar spijt, haar eeuwige straf.

Zo blijft het Iseomeer niet alleen prachtig, maar ook mysterieus — met een waarschuwing voor wie durft te zwemmen op de dag van Sint-Petrus.