Il compleanno di Alessia! Il suo primo anno!
18/07/2025
Een zomerse tussenstop in Predore
11/08/2025
Een chaotisch begin met een gouden randje
Dinsdag was het zover: mijn zus Vanessa en haar dochtertje zouden eindelijk landen in Italië! We hadden natuurlijk beloofd hen op te halen aan de luchthaven wat je met liefde doet, vergeet je niet… behalve als je je verslaapt 😅
Gelukkig zat het lot ons mee: hun vlucht had vertraging! Dus met een flinke dosis ochtendstress en een scheutje geluk, haalden we het nét op tijd.
Na de enthousiaste knuffels en de eerste "hoe was je vlucht?"-praatjes, begon onze maag luidkeels te protesteren het was intussen al middag. Op naar Sarnico dus, waar we ons op een heerlijk broodje stortten. Eten smaakt toch altijd net dat tikkeltje beter als je het deelt met familie 💛
Na die welverdiende lunch trokken we samen het charmante stadje Sarnico in. Een korte wandeling, gewoon om hen een eerste glimp te geven van dit idyllische plekje waar wij zo van zijn gaan houden. De zon straalde net iets feller dan anders en het uitzicht over het meer? Postkaartwaardig. Vanessa en haar dochtertje genoten zichtbaar zonnebril op, glimlach aan.
Daarna besloten we richting ons huisje te gaan. Tijd om de valiezen af te zetten, de schoenen uit te doen en gewoon... even te landen. Letterlijk en figuurlijk. Een zacht briesje, een drankje op het terras, en de vakantievibes konden officieel beginnen.
Tegen de avond begonnen onze magen alweer lichtjes te knorren (en toegegeven, de drankkast riep ook zachtjes onze naam 😄). Tijd voor een tripje naar de supermarkt dus! Want een avond zonder eten én zonder drankje bij het spelletjesmoment? Dat kon natuurlijk niet.
Onderweg naar de winkel spotten we plots de auto van onze Belgische dorpsgenoten! We stopten even voor een gezellige babbel, want zo gaat dat hier: spontane ontmoetingen leiden altijd tot een paar extra minuten gezelligheid.
Na het boodschappenlijstje afgevinkt te hebben bij de Lidl, besloten we dat we vanavond toch maar niet zelf gingen kokkerellen. Het was tenslotte vakantie! Dus trokken we richting een gezellig restaurantje in de buurt, waar we genoten van een heerlijke pasta.
Terug thuis lieten we de dag langzaam uitbollen met een drankje en een potje rummikub. Lachen en fanatiek proberen te winnen… Het perfecte recept om de eerste vakantiedag samen mee af te sluiten.
Dag 2 – Eerste stapjes en frisse lucht
We begonnen de dag rustig met een ontbijtje niets fancy, gewoon gezellig samen aan tafel en langzaam wakker worden met een tas koffie en wat lekkers erbij.
Daarna trokken we richting de Piramides van Zone. Echt een mooi plekje! We deden maar een stukje van de wandeling, want met twee kindjes erbij leek de volledige route ons wat te veel van het goede. Maar zelfs dat korte stuk was al de moeite. Mooie uitzichten, frisse lucht en genoeg te zien voor de kleintjes.
Na de wandeling ploften we neer aan de bar bij het vertrekpunt voor een hapje. En toen kwam het moment van de dag: Alessia zette ineens haar eerste echte stapjes alleen. Zo spontaan, zo lief, we waren allemaal heel enthousiast. Echt zo’n momentje dat je niet vergeet.
Na Zone reden we verder richting Monte Campione, zin in nog wat frisse berglucht. Daar deden we ook een stukje van de (toch wel ambitieuze) vijf uur durende wandeling. We bleven boven de boomgrens, op zo’n 1800 meter hoogte, en dat was gewoon zalig. Terwijl het beneden in de vallei puffende 34 graden was in de schaduw, genoten wij boven van een frisse bries en een heerlijk uitzicht. Echt zo'n plek waar je alleen maar wil zitten, kijken en ademen.
Het was er stil, kalm, bijna magisch. Gewoon even weg van alles.
Tot we weer bij de auto kwamen... en die open deden. BAM een zwerm van zeker 30 à 40 vliegen vloog meteen naar binnen. Tja, dat is dan weer het minder charmante kantje van hoog in de bergen zitten 😅. Maar hé, na die rust en frisse lucht namen we dat er met een half oogrollen gewoon bij.
Na onze frisse bergwandeling in Monte Campione was het natuurlijk tijd voor een ijsje. En wie mij een beetje kent, weet: je ontsnapt niet aan een ijsje in mijn favoriete bar in Lovere. Dus ja hoor, daar gingen we — het vaste ritueel. En het stelde opnieuw niet teleur. Genieten!
Ons plan was om te blijven hangen tot het donker werd en de gebouwen aan het meer weer verlicht werden met die prachtige tekeningen. Alleen… toen het ijsje op was, bleken we nog héél wat tijd over te hebben. Dus dachten we: laten we wat winkeltjes doen om de tijd te doden.
We slenterden wat rond, in en uit een paar winkels, tot we bij een winkeltje kwamen met een bordje buiten: solden – ronde prijzen: €10, €20, €30. Ideaal, dachten we. Tot we binnenkwamen.
De verkoopster viel ons meteen aan — figuurlijk dan. Super opdringerig, bleef maar aandringen om van alles te passen. Jammer genoeg waren de kleren… laat ons zeggen, niet echt onze stijl. Zelfs onze mama zou het links laten liggen. We keken elkaar aan, probeerden beleefd te blijven, en dropen daarna met veel gegrinnik weer af.
Na al dat shoppen was het nog steeds te vroeg voor de lichtshow aan het meer. Dus besloten we even te gaan kijken naar het nieuwe strandje dat pas geopend was in Casta Volpino. Mooie plek! De kindjes konden er even spelen en er was ook een leuke speeltuin waar ze zich helemaal konden uitleven. Voor ons ook wel fijn: even de benen omhoog en gewoon wat genieten van het moment.
Uit nieuwsgierigheid zocht ik op hoelaat de lichtjes zouden starten. 22u30. Euhm… ja, dat ging ‘m niet meer worden. Met twee kindjes op pad is dat net iets te laat, hoe mooi het ook is. Dus hakten we de knoop door en reden terug naar huis.
Daar maakten we er nog een gezellige afsluiter van. Wat hapjes op tafel, een paar rondjes Uno, en vooral veel gelach. Moe maar voldaan kroop iedereen daarna lekker onder de wol.
Dag 3 – Van marktplezier naar zorgenmama-modus
We begonnen de dag op de markt in Sarnico, die verrassend groot bleek te zijn. Gezellige kraampjes, verse geuren van kaas en vis, en natuurlijk hier en daar een koopje dat we niet konden laten liggen.
Na het rondlopen hadden we wel iets verdiend, dus gingen we iets lekkers eten bij Marini, m’n tweede favoriete zaak daar. Een warme pannenkoek, een knapperig croissantje... alles leek perfect.
Tot we merkten dat er iets niet klopte met Alessia. Ze begon zich heel vreemd te gedragen: huilerig, boos, en ze sloeg zelfs haar hoofdje tegen de grond. Iets wat we echt helemaal niet van haar gewoon zijn. We vermoeden dat ze zichzelf pijn had gedaan en tegelijk ook last had van buikkrampen, want ze bleef maar hartverscheurend krijsen.
Op dat moment was er nog maar één optie voor mij: terug naar huis. Daar gaf ik haar wat Perdolan, en had me al voorgenomen dat als het niet beter werd, we meteen naar het ziekenhuis zouden gaan. Gelukkig viel ze uiteindelijk in slaap.
Gelukkig werd Alessia na haar dutje duidelijk een pak beter. Opluchting! Omdat ze weer haar vrolijke zelf leek, besloten we de dag toch nog wat kleur te geven en onze geplande uitstap gewoon te hervatten.
We reden richting Sulzano, waar we de boot namen naar het eiland. Vooral Eleven vond de bootrit geweldig het water, de wind, het uitzicht… pure pret!
Eenmaal op het eiland besloten we op ons gemak wat souvenirwinkeltjes te bekijken en een klein kerkje binnen te stappen. Altijd leuk om even dat lokale sfeertje op te snuiven. Mijn zus vond een paar leuke souvenirs en we sloten ons bezoek af zoals het hoort: met een drankje en een ijsje op een gezellig terrasje.
We bleven daar misschien nét iets te lang plakken oeps en misten daardoor onze boot terug. Maar gelukkig vaart er om de 15 minuten een nieuwe, dus echt drama was het niet. Een paar extra minuutjes eilandgevoel? Daar zeggen we geen nee tegen.
Tegen dat we weer terug aan de auto waren, was het al best laat geworden. Geen zin meer om nog te koken, dus besloten we het gezellig te houden en gewoon lekker op restaurant te gaan. Even ontspannen, voeten onder tafel, en genieten van het gemak.
Na het eten hadden we nog nét genoeg energie over voor een cocktailtje op een terrasje zo'n klein vakantiepleziertje waar je stiekem heel blij van wordt. De sfeer, de warmte, de lichtjes... perfecte afsluiter van een dag die begonnen was met zorgen, maar eindigde in zachtheid en gezelligheid.
We hielden het wel binnen de perken, want de volgende ochtend moesten we vroeg uit de veren... We hadden namelijk een verrassing voor de kinderen in petto.😉
Dag 4 – Pretparkplezier en een laatste avond vol gezelligheid
Verjaardag of niet, vandaag moesten we vroeg uit de veren, want het was tijd voor een extra speciale afsluiter van de vakantie: Leolandia! Een dag helemaal voor Eleven en Alessia, na een vakantie vol wandelen, uitstapjes en avontuur. Alessia heeft er zelfs een mooie pin gekregen voor haar verjaardag.
Het park stelde niet teleur — prinsessen, een reptielarium, een aquarium, leuke attracties en zelfs een zwembad om even af te koelen. Eleven en Alessia genoten met volle teugen, en wij dus ook.
En dan hadden we nog de ontmoetingen met de helden van de kleintjes: Masha en de Beer, Bluey en Bingo, en Bing! Voor Eleven kon het eigenlijk niet beter. Overal blije gezichtjes.
Na zo’n lange, warme dag reden we moe maar helemaal voldaan naar huis. Daar maakte ik voor iedereen een bord lekkere macaroni, en als kers op de taart sloten we de vakantie af zoals het hoort: met wat hapjes, een drankje en nog een laatste fanatiek potje Uno.
Vertrekdag – Laatste koopjes, afscheid en vuurwerk als slotakkoord
Voor Vanessa en Eleven weer richting België vlogen, had ik nog één belofte in te lossen: samen shoppen. Dus na een rustig ontbijtje vertrokken we naar het shoppingcenter voor een laatste rondje soldenjacht.
We hadden eigenlijk nét te weinig tijd om alle winkeltjes te doen (want shoppen met een tikkende klok, dat is bijna topsport), maar toch scoorden we nog een paar leuke koopjes. Als kers op de taart genoten we van een heerlijke pannenkoek in een hoorentje — zo eentje waar je vingers plakkerig van worden en je niks anders dan blij van kan worden.
Daarna was het tijd om Vanessa en Eleven naar de luchthaven te brengen. Altijd een moeilijk momentje, zo’n afscheid, na zo’n fijne week samen. We reden terug naar huis en voelden pas echt hoe moe we waren — maar ook hoe vol ons hoofd en hart zaten van alle herinneringen.
Later op de avond kregen we een berichtje: ze waren veilig geland in België. Oef!
Zelf sloten we de vakantie letterlijk knallend af: met het vuurwerk van de 55ste processie van Stella Maris. Een magisch einde van een prachtige week
