De geest van de heks

Er wordt gezegd dat vele eeuwen geleden, in de middeleeuwen, in een dorp in de Trompiavallei een machtige en rijke heer leefde. Hij bezat vruchtbare gronden, een prachtig paleis, en naast hem stond een jonge vrouw die door velen bewonderd werd om haar schoonheid. Maar, zoals het vaak gaat, schuilt achter uiterlijke pracht soms een duistere schaduw.

De heer was hardvochtig en berucht om zijn tirannie. Toch fluisterden de dorpelingen dat zijn vrouw nog wreder was dan hij. Zij werd beschuldigd van hekserij, want haar schoonheid ging hand in hand met een giftige ziel. Ze sprak vervloekingen uit, liet haar dienaren zonder mededogen ter dood brengen en regeerde over het landgoed met ijskoude wreedheid. Haar slechtheid was zo groot, zo vertellen de ouderen, dat zelfs haar echtgenoot haar niet meer verdroeg.

Toch bleef ze lange tijd ongestraft, beschermd door de macht van de heer. Niemand durfde zich tegen haar te verzetten, totdat op een nacht het lot toesloeg. Tijdens een hevige ruzie, verblind door woede, greep de man zijn vrouw en verdronk haar met eigen handen in de fontein van het paleis.

En vanaf die dag, zo gaat het verhaal, geen ziel heeft sindsdien rust gekend bij die fontein. Wanneer de maan op het water schijnt en de wind langs de stenen huilt, verschijnt de geest van de heks. Met woedende kreten doolt zij om het kletterende water, vervloekingen uitslaand, en belaagt zij eenieder die durft voorbij te komen. Men zegt dat dit eeuwige gekerm het bewijs is dat zij nooit haar moordenaar heeft kunnen wreken, en dat haar ziel rusteloos blijft dolen totdat iemand haar waarheid hoort.

Zo vertellen de ouderen in de Trompiavallei: dat wie in de nacht langs de fontein gaat, beter niet te lang blijft staan, want de woede van de geest van de heks wacht altijd op een nieuw slachtoffer.