De jager van Foppa Bassa

Aan de rand van de bergweiden, vlak bij Colle di San Zeno, lag de boerderij van Foppa Bassa. Het was een eenvoudige schuilplaats, vaak gebruikt door jagers die, na een lange dag in de bergen, niet meer naar huis wilden terugkeren.

Zo ook een jager, die er tijdens het jachtseizoen onderdak vond, samen met zijn trouwe hond. Tegen de avond stak hij het vuur aan, bereidde zijn avondmaal en nestelde zich daarna naast de haard. Alles leek vredig, tot er op een late nacht iets onverklaarbaars gebeurde.

Terwijl hij bij het haardvuur zat, voelde hij plotseling een aanwezigheid. Toen hij zich omdraaide, zag hij naast zich een vrouw zitten met een kind in haar armen. Ze leek het kind telkens opnieuw ingewikkeld in doeken te wikkelen en daarna weer los te maken. Verbaasd, maar vastberaden, vroeg de jager haar wie ze was. Hij stelde de vraag meerdere keren, maar de vrouw zweeg. Stil bleef ze bezig met haar vreemde ritueel, terwijl de man haar nauwlettend in de gaten hield, zijn hond aaiend om kalm te blijven.

Plots stond de vrouw op. Zonder een woord te zeggen begon ze te bewegen, langzaam, bijna dansend. Het was toen dat de jager iets huiveringwekkends opmerkte: in plaats van voeten had ze bokkenpoten. Geschokt door dit visioen vluchtte hij naar buiten, maar in zijn paniek koos hij de verkeerde deur. Hij belandde in de melkkamer, een ruimte zonder ramen. Toch gaf hij de moed niet op. Met al zijn kracht klauterde hij langs de houten stijlen omhoog, brak door het dak en sprong naar buiten, zijn hond achterlatend. Pas toen hij de hond ook had kunnen bevrijden, zette hij het samen met hem op een lopen.

Nog maar net had hij het gazon bereikt of hij hoorde haar stem, voor het eerst, vanuit het huis:
"Je hebt geluk dat je de hond bij je hebt. Anders was je hier bij mij gebleven."

Vanaf die nacht deed het verhaal van de jager snel de ronde in het dorp. Niemand durfde nog in de boerderij te slapen. Zelfs de herders die er in de zomer verbleven, namen voortaan hun honden mee naar binnen, bang om na zonsondergang alleen te blijven.