Het gouden been

In Polaveno was er eens een moeder met drie dochters, meisjes die bekendstonden om hun ondeugende streken en hun eindeloze geruzie.

Op een dag, tijdens het hooien, sloeg het noodlot toe. Met een ongelukkige zwaai van de sikkel sneed de vrouw per ongeluk haar been volledig af. Toen de pijn eindelijk voorbij was en de wond genezen, besloot zij iets bijzonders te doen: ze wilde haar verloren been vervangen door een been van puur goud.

Ze verzamelde al haar kostbaarheden, de munten die ze in haar leven zorgvuldig had opgespaard, en ging naar de smid. Daar liet ze een gouden been vervaardigen dat precies haar lengte en gestalte had. Zo kon ze zonder krukken weer lopen, en bovendien hoefde ze nooit bang te zijn dat dieven haar rijkdommen zouden stelen – ze droeg ze immers aan haar eigen lichaam.

Toch duurde het geluk niet lang. De vrouw werd ernstig ziek, en al snel voelde ze de dood naderen. Op haar sterfbed, omringd door haar drie ruziënde dochters, gaf ze hen een laatste bevel: zij moesten haar begraven met haar gouden been, en ze dreigde met vreselijke wraak als ze zou worden ongehoorzaamd. Kort daarna stierf de vrouw, en zoals ze had verlangd, werd ze in de aarde gelegd – samen met haar kostbare been.

Maar in de nacht groeven de drie dochters haar graf weer open. Ze beroofden haar lichaam van het gouden been en namen het mee naar huis. Daar brak al snel een hevige ruzie los over wie het recht had om het bezit op te eisen. Ze kibbelden zo fel dat ze uiteindelijk uitgeput in slaap vielen.

Te middernacht echter werden ze ruw gewekt. Er klonk een dof, dreunend gebonk dat steeds harder weerklonk tegen de muren. Het was de geest van hun moeder, die gekomen was om haar been terug te eisen.
Met een donderende stem vulde zij het huis: "Ik wil mijn been terug!"

Maar de drie zussen weigerden. Hun hebzucht maakte hen blind en roekeloos, en in plaats van zich te laten leiden door angst, begonnen ze nog feller te ruziën. In hun woede en verwarring belandden ze mét het gouden been in de ruimte achter de open haard.

Daar sloeg het lot toe. De geest van hun moeder metselde hen levend in en niemand zag hen ooit terug. Men zegt dat, als de nachten donker zijn en de wind rond het huis giert, nog altijd hun stemmen te horen zijn: drie zusters die vechten, schreeuwen en nooit ophouden te strijden om het gouden been van hun moeder.