De gehalveerde toren van Predore

In de middeleeuwen werd Predore beheerst door de machtige familie Foresti, horigen van de Welfen. Hun rijkdom kwam uit de vruchtbare olijfgaarden langs het meer van Iseo, maar die rijkdom lokte ook vijanden. In 1393 kwamen de Ghibellijnen uit Lovere en Sarnico om hun olijven te plunderen, en de Foresti gaven hen bloedige weerstand.

Toch keerden de vijanden terug. In augustus 1404 belegerden de Ghibellijnen van Lovere en de vallei van Camonica het kasteel van Foresti met meer dan vijfhonderd mannen. Na fel verzet moesten de bewoners zich overgeven. Het kasteel werd in puin gelegd, maar niet helemaal verdwenen: een enkele toren bleef overeind, als stille getuige van de strijd.

Deze toren, gebouwd in de dertiende eeuw uit lokale kalksteen en met schietgaten en kantelen voor de verdediging, stond pal aan de oever van het meer. Van zijn oorspronkelijke zesentwintig meter hoogte is slechts de helft bewaard gebleven. Het bouwwerk kreeg later de bijnaam Torre dimezzata dei Foresti – de ‘Halve Toren’.

De mensen herinnerden zich het beleg, maar er groeide ook een andere overlevering. Men vertelde dat de toren niet ten onder was gegaan door het geweld van belegering of door tijd en verval, maar door de tweedracht binnen de familie zelf. Twee broers van de Foresti, zo gaat het verhaal, bezaten samen de toren. De ene broeder koos de zijde van de Welfen, de ander die van de Ghibellijnen. Hun haat was zo diep dat men besloot het symbool van hun macht te splijten. Arbeiders zaagden en hameren de toren recht doormidden, zodat voor iedereen aan de oever en op het meer zichtbaar werd hoe de familie verdeeld en vernederd was.

Zo bleef de afgesneden toren achter, met bovenaan slechts twee kantelen en de sporen van zijn verticale deling – tegelijk een herinnering en een waarschuwing. Dichters maakten er een broederlegende van: hoe vijanden elkaar niet alleen op het slagveld, maar ook in het huis van hun eigen bloed kunnen treffen.

Vandaag staat de Torre dimezzata nog steeds in Predore, binnen de muren van Villa Lanza. Slank en stil bewaart ze de echo’s van oorlog, broedertwist en nederlaag, maar ook de trots van een dorp dat eeuwenlang een strategisch punt aan het meer van Iseo was.