Paragliden boven Predore

Op zaterdag 6 juni werd de rust rond ons huis plots doorbroken door het geluid van een manoeuvrerende auto. Nieuwsgierig ging ik kijken en zag een Skoda Octavia stil staan voor de ruwe weg naast ons huis. Hoewel het een 4x4 was, bleek al snel dat de wagen toch net iets te laag was voor deze omgeving. Eerlijk gezegd was ik al verbaasd dat ze tot aan ons huisje geraakt waren.

De inzittenden bleken Duitsers te zijn. Ze spraken me aan en vroegen naar de weg. Volgens hun navigatie moesten ze nog een stuk verder, maar dat leek met hun auto simpelweg niet haalbaar. Al snel werd duidelijk wat hun doel was: het waren paragliders, op weg naar het kruis van Predore om van daaruit te vertrekken.

Hun plan leek even in het water te vallen, maar gelukkig kon ik helpen. Ik stelde voor dat ze hun auto bij ons konden parkeren en dat ik hen te voet verder zou begeleiden. Natuurlijk nam ik ook snel mijn camera mee—je weet maar nooit wat zo’n moment oplevert.

De klim naar boven bleek pittiger dan verwacht. Mijn tempo lag duidelijk lager dan dat van hen. Achteraf begreep ik waarom: het waren echte atleten (en ik niet). Dat had ik onderweg al snel door.

Eenmaal boven kozen ze zorgvuldig de perfecte plek om te vertrekken. Het was fascinerend om hun voorbereiding van dichtbij te zien. Alles verliep rustig en gecontroleerd. Ze waren met z’n tweeën: één zou vliegen, de andere zou te voet terugkeren naar de auto om daarna meteen de piloot op te pikken na de landing.

Toen alles klaar was, ging het plots razendsnel. Een paar laatste checks, een korte aanloop… en weg was hij. In één vloeiende beweging koos hij het luchtruim en verdween al snel boven het prachtige landschap.

Ik bleef nog even staan, genietend van het uitzicht en het moment. En gelukkig had ik mijn camera bij—ik kon enkele mooie beelden vastleggen van deze onverwachte ontmoeting.

Soms zijn het net die spontane momenten die een dag in Italië onvergetelijk maken.