De villa was een plaats van warmte en plezier, waar het zachte geluid van water door de zalen klonk, en waar zowel de Romeinse elite als hun kinderen leefden, leerden en genoten van het leven aan het Iseomeer. Tegenwoordig getuigen de resten, de baksteen en het thermencomplex van een rijke geschiedenis en van het blijvende spel tussen mens, natuur en water aan het meer van Predore.

De heuvelflanken rond Predore waren woest en moeilijk te bewerken, maar de grot bood veiligheid tegen stormen, dieren en onverwachte gevaren. Hier leefden kleine gemeenschappen, mensen die bijdroegen aan de overgang van een jagend-verzamelend bestaan naar een nieuw leven met landbouw, huisdieren en het gebruik van geslepen stenen werktuigen.

Zij juichten de inquisiteur toe, sommigen met angst, anderen met fanatisme. De brandstapel rees op het plein, klaar om te reinigen wat men onrein achtte. De lichamen van de vrouwen werden aan de palen vastgemaakt en het vuur omarmde hen met zijn verschroeiende armen. Onder het gejoel van de massa stierven zij – niet als duivels, maar als slachtoffers van angst en oud bijgeloof.

Hun haat was zo diep dat men besloot het symbool van hun macht te splijten. Arbeiders zaagden en hameren de toren recht doormidden, zodat voor iedereen aan de oever en op het meer zichtbaar werd hoe de familie verdeeld en vernederd was.

Toen hij zich omdraaide, stond hij oog in oog met een grote wolf. Het dier gromde, zijn ogen fonkelden duister, en Andreino voelde de grond onder zich wegzakken van angst.

De boeren keken elkaar verbaasd aan. Wie zou er, zo laat op de avond, op jacht zijn? Het was geen uur om wild te vangen, en toch hoorden zij duidelijk de drukte van een hele jachtstoet. Terwijl ze in de schemering turenden, konden ze in de verte schaduwen onderscheiden die door de bomen trokken.

Haar schoonheid ging hand in hand met een giftige ziel. Ze sprak vervloekingen uit, liet haar dienaren zonder mededogen ter dood brengen en regeerde over het landgoed met ijskoude wreedheid.

Te middernacht echter werden ze ruw gewekt. Er klonk een dof, dreunend gebonk dat steeds harder weerklonk tegen de muren. Het was de geest van hun moeder, die gekomen was om haar been terug te eisen. Met een donderende stem vulde zij het huis: "Ik wil mijn been terug!"

Plots stond de vrouw op. Zonder een woord te zeggen begon ze te bewegen, langzaam, bijna dansend. Het was toen dat de jager iets huiveringwekkends opmerkte: in plaats van voeten had ze bokkenpoten

De herders sloeg de schrik om het hart. Hoe meer de geluiden zich herhaalden, hoe groter hun angst werd, totdat geen van hen het nog aandurfde de boerderij te betreden. Alsof dat niet genoeg was, verscheen er tegen de avondschemer een donkere schaduw ...

Een van de meest indrukwekkende elementen in het Iseomeerlandschap is de Monte Trentapassi, die dramatisch oprijst uit het water met zijn grillige kalkrotsen en vaak wordt gehuld in nevels. Onderzoekers beweren nu dat juist deze markante berg – Trentapassi – een inspiratiebron zou kunnen zijn geweest voor het schilderachtige decor achter de glimlach van de Mona Lisa

Weinig mensen weten het, maar in de jaren ’70 en ’80 kreeg het Iseomeer een grimmige bijnaam: "de begraafplaats van de onderwereld". Wat nu een vakantieparadijs is, was ooit een stille getuige van gruwelijke misdaden, gepleegd door de Italiaanse maffia.

Sindsdien mijden veel mensen het geitenpad, vooral ’s nachts. Want volgens de legende dwaalt de Geitenman daar nog steeds rond. Hij zou angstaanjagende geluiden maken en probeert mensen te misleiden om hen in de val te lokken. Er wordt gefluisterd: als je hem ziet, dan sterf je binnen een jaar... of je wordt gek.

Bij volle maan, als het water stil is en het maanlicht tot op de bodem schijnt, zie je soms een wieg op het wateroppervlak drijven. En als je goed luistert, hoor je het zachte gehuil van een kind.

Vanaf dat moment zeggen de bewoners van het meer dat de Sarneghera – een plotselinge en krachtige storm met regen, wind en bliksem – het werk is van de twee geliefden. Ze zoeken elkaar nog steeds op de bodem van het meer, omhelzen elkaar in het duister, terwijl de storm aan de oppervlakte losbarst als wraak van de natuur op hun verdrietige lot.