De villa was een plaats van warmte en plezier, waar het zachte geluid van water door de zalen klonk, en waar zowel de Romeinse elite als hun kinderen leefden, leerden en genoten van het leven aan het Iseomeer. Tegenwoordig getuigen de resten, de baksteen en het thermencomplex van een rijke geschiedenis en van het blijvende spel tussen mens, natuur en water aan het meer van Predore.

De heuvelflanken rond Predore waren woest en moeilijk te bewerken, maar de grot bood veiligheid tegen stormen, dieren en onverwachte gevaren. Hier leefden kleine gemeenschappen, mensen die bijdroegen aan de overgang van een jagend-verzamelend bestaan naar een nieuw leven met landbouw, huisdieren en het gebruik van geslepen stenen werktuigen.